Niram Artrevista de arte y espacio cultural |
|
|
|
Archivo Niram Art
CRISTIAN MUNGIU GANA EL PREMIO GOYA
Después Del Palme d´Or Cannes 2007 CRISTIAN MUNGIU GANA EL PREMIO GOYA - Mejor Película Europea: 4 Meses, 3 Semanas, 2 Días
Posted On: June 01, 2009
| Tags:
cr
Ioan Es. Pop
Ioan Es.Pop Soy un hombre
solo, no hay ningún orgullo en esto, sólo hay Hordas de
infelices que deambulan y buscan A otros
infelices – pero entre infelices e
infelices Hay grandes
escalones de infelicidades Algunos tienen
mucho dinero, otros tienen esperanzas fútiles – no hay sólo una clase de infelices. Y cuando, sin
embargo, se unen, Los infelices
hacen revoluciones, y luego Se les quita todo.
“NO TE ART´ES DE MADRID” LENGUAJE SIN PALABRAS
Es muy difícil diferenciar, dentro del
espectro especialmente amplio del arte
actual, entre el arte que comunica un mensaje y el que no comunica más que
fragmentos de confusiones, para expresarme como un buen amigo periodista. Una
mirada no exhaustiva es suficiente para comprender que no hay que buscar
explicación para el arte, para comprender que el arte se tiene que ver no como
una definición final sino como algo sutil e intuitivo: el arte es un punto de
partida, un estímulo, una pregunta sin acabar. Es esto lo que nos dice el viaje
por el arte de Franz Ackermann, “conmovido” por las eternamente cambiantes
facetas de la urbe del siglo XXI, Ghada Amer, influenciada por las relaciones
Occidente – Mundo Islámico y Bogdan Ater, exponente a veces del arte útil,
pasando por Vanessa Beecroft, Glenn Brown y Merlin Carpenter. Podríamos
“confiar en la palabra” del arte, podríamos observarlo, admirarlo, juzgarlo,
tirarlo a nuestra papelera mental, podríamos – y deberíamos – huir de las
explicaciones “pertinentes” de las obras. Considero que los artistas, para
seguir sobreviviendo como místicos de la existencia, allá, en el mundo del
arte, tienen derecho a la confusión y a la magia, al menos durante el tiempo en
que vivan. Los disecaremos después, pero mientras tanto les podemos dar el
privilegio de una aparente incomprensión. Ellos prefieren ser intuición,
inspiración, impresión. Un descubrimiento completo de sus obras sería un
sacrilegio, sería la unión entre el vulgar observador y el artista que le
inspira la idea. Aun así, algunas propuestas hablan de la desmitificación del
arte como tal, en un proceso de su difusión total.Nosotros todavía deseamos,
como Vanessa Beecroft, que cada presentación sea más abstracta, más
incomprensible, más artificial, más falta de cuerpo y alma. Por eso la revista Niram Art, en nombre de la
contemplación del arte, organiza a partir del 15 de mayo del 2009, el ciclo de
exposiciones “No te ART´es de Madrid - Lenguaje sin Palabras”, con una duración
de dos meses. Serán presentados cuatro artistas y sus obras de diferentes
estilos, teniendo un espacio de dos semanas cada uno.
ENTRE NOSOTROS - ERAN EISEN
Despertando Cuando
partí Estabas
durmiendo Cuando
paseaba Estabas
soñando Cuando
volví a casa Te
despertaste Dentro
de mí. San Francisco Sentado Furioso En
San Francisco 10
horas más Hasta
poder tocarte Pasión Torcer Aplastar Romper Morder Controlar Tú
das Mensajes Madrugada… Casi
mediodía Cuatro
mensajes Ninguno
de ti Lo
sé Amor Las
3 de la madrugada En
mi cama La
ventana está abierta Escucho
tus pasos En
un ritmo Que
sólo tú puedes crear El
torcer de la llave Te
acercas Me
besas Los
susurros esperan Desnudándote…
EL COLLAGE NUEVO ENTREVISTA CON SEAN MACKAOUI POR MARTA LOUBET
![]() ¿Cómo
empezaste con el collage?, ¿Antes utilizabas otras técnicas? Empecé
casi por casualidad; hacia los dieciocho años vi una exposición de Kurt
Schwitters en el norte de Inglaterra. Empecé a hacer collage con un amigo, pero
tampoco disponíamos de grandes medios. Me gustaba y lo veía como un hobby.
Después fui a Londres. Allí intenté ser fotógrafo, pero seguí haciendo collages
por las noches. Después vine a España. Al cabo de un año tenía un portafolio.
Empecé a llamar a gente para enseñarles mis collages. ¿Qué encuentras en el collage que no te dan otras
técnicas? La
verdad es que el collage me escogió a mí. Recortar es algo que puedo hacer más
o menos bien, y disfruto con ello. Expusiste en el Círculo de Bellas Artes hace trece
años y recientemente has vuelto a hacerlo, esta vez con una gran muestra. ¿Qué
ha cambiado en estos trece años? El
gran cambio fue a los dos años de estar en España, cuando conocí la obra de
Joan Brossa y Diego Lara. Yo hacía collages muy saturados. Creo que las obras
que había entonces en el Círculo ya tenían el sello Mackaoui; lo que sí he
notado en estos años es que cuando pego un collage sé que he llegado más o
menos a donde quiero ir. Anglo-libanés, nacido en Lausana, has vivido en
Londres, Madrid… ¿Cómo crees que ha influido eso en tu obra? Hay
quien dice que mi vida es como un collage. Para mi viajar es una de las cosas
más importantes que hay. Hay tantas realidades hermosas ahí fuera que hay que
salir y verlas. Ahora llevo dieciséis años aquí y me encanta, es mi hogar. ¿De qué manera crees que han influido en tu obra
corrientes como el surrealismo y el dadaísmo? Creo
que tiene mucho que ver. He hecho varias piezas en homenaje a Man Ray o a
Duchamp. Cuando empecé encontré una cita de André Breton “Es la maravillosa
facultad de obtener dos realidades completamente separadas sin hacer abandono
del territorio de nuestra experiencia, de juntarlas y conseguir que salga una
chispa de su contacto.”Esto es lo que yo intento hacer, coger dos imágenes que
no tienen nada que ver, que no se han visto juntas antes. Es como mirar al
objeto desde otro punto de vista. Esta idea me gusta mucho. Qué artistas te atraen? Son
muchos, pero mis influencias vienen también del mundo de la música, la
literatura, la televisión… Entre
los artistas que me gustan destacaría a Schwitters, H.C Westerman,
Cornell, Moholy-Nagy, Haussmann, Max
Ernst, Renau, Hamilton, Baldessari, Lecuona, Munari, Diego Lara, Brossa... ¿Cuándo vas a hacer un collage empiezas por el
título, o es la composición la que te sugiere el título? Me
siento frente al papel en blanco con mis cajas al lado. No las tengo muy
organizadas, porque me gusta el azar, y si las tengo demasiado organizadas, el
azar se queda mas alejado. Es
una mezcla de todo, a veces sólo hay una imagen, una idea o el título de un
libro. Quizás estoy escuchando música mientras estoy pegando el collage y
escucho una frase de la canción y
encuentro lo que buscaba ¿Dónde consigues el material para tus collages? De
la calle, contenedores, amigos… Compro pero no mucho, porque me gusta la
suerte, cómo va llegando el material, si su destino es en mi caja de recortes.
Con los objetos es distinto, tardo más tiempo. ¿Con qué te encuentras más a gusto, con los encargos
o con el trabajo personal? Necesito
los dos. El trabajo con el que más estoy disfrutando ahora es con los carteles
para el Centro Dramático Nacional, con Isidro Ferrer. Trabajar con gente como
Isidro es como estar en una cocina de imágenes e ideas. Es un lujo. Hay quien dice que son poesía visual ¿Consideras que
tu obra encajaría dentro de esa definición? Bueno,
si alguien los llama así me está poniendo al nivel de Brossa y Chema Madoz, y
eso es un honor, pero yo no puedo decirlo.
EL TRAMPANTOJO DEL OCIO por YANA KLOTCHKOV KUZNETSOVA
Tal y como nos demostró Guy Debord en 1968, la sociedad del Estado del Bienestar occidental adquirió una serie de características culturales basadas en la potenciación y sobreestimación del ocio como carburante del engranaje productivo capitalista durante los años centrales de la Guerra Fría, hasta el punto de calificarlo como “sociedad del espectáculo”. En ella, el principal objeto de deseo se identificó con el tiempo libre, nueva “moneda” de intercambio sobre el cual se podía desarrollar la “alineación” y manipulación de la masa. En la actualidad,
en el mundo globalizado consecuencia del fin del conflicto de bloques que
caracterizó la segunda mitad del siglo XX, muestra una vida completamente
rodeada de espacios destinados al ocio y al consumo, limitado y puntual, que
pueden hacerse presentes en cualquier momento, y que se exhiben para satisfacer
nuestros anhelos de ociosidad y diversión. Es curiosa la existencia de estos
recintos en puntos determinados por valores urbanísticos y ubicados en espacios
concretos de los centros urbanos, como son los ejemplos de los circos, los
parques de atracciones, pistas de esquí, o playas turísticas. Estos lugares
adquieren un nuevo significado al ser observados detenidamente cuando no
cumplen la función para la cual fueron creados: el momento en el que quedan
descontextualizados sin encontrar en ellos la presencia humana directa,
convirtiéndose en ámbitos desoladores y casi patéticos ante la ausencia total
de aquellos a quienes están destinados. Todos ellos son espacios realizados por
el hombre, es éste quien crea un monumental escenario puesto al descubierto tal
como reflejan éstas fotografías de Ignacio Evangelista (Valencia 1965).
Homenagem a ALBERTO CEDRÓN
ÁLVARO LOBATO DE FARIA, DIR. COORD. DO MAC APRESENTA: Homenagem a ALBERTO CEDRÓN
Alberto Cedrón nasceu em Buenos Aires, em 1937, no seio de uma família numerosa onde se incentivava o prazer pela leitura, arquitectura, música e cinema. Com o pai, ceramista, aprende a trabalhar entre a experimentação e a disciplina, brincando com a Natureza, numa busca formal que será infinita e imprevisível. Só mais tarde, pelo encontro com Jorge Demirjan, Horácio Butler e Juan Carlos Castagnino, parece alcançar resposta para as suas incessantes dúvidas, não abandonando nunca o inconformismo com que enfrentava a Arte. Venezuela, Brasil, Chile, França, EUA, Itália, Paraguai ou Portugal, lugares que de perto privaram com as opções plásticas de Cedrón. O desenho, a pintura, a escultura, a cerâmica, a gravura. A experimentação com base em materiais convencionais ou alternativos, nunca sujeitos a padrões e correntes. “...passaram mais de 50 anos, sobre paredes, papel, pedra, latão, argila, “sucata”, enfim, materiais diversos, suportes diversos e também momentos históricos diversos.” (...) e a mestria da sua técnica e criatividade expressivas, o seu reportório repleto de ingredientes populares, auto-biográficos, eróticos e sensuais, lúdicos ou familiares, de crítica social ou simbólicos, foram bastantes para realizar mais de uma centena de exposições individuais e colectivas, ser distinguido com mais de uma dezena de prémios e condecorações e procurado por coleccionadores públicos e privados. Quando amplamente amadurecidos, Obra e Artista acabaram por fechar-se em si numa angústia que viria a transformar-se em profunda indignação. Alberto Cedrón morre em 2007, não sem antes avisar: “Eu não me entrego”. __________________________________ FELIZ AVENTUREIRO (Início do cap.1)
Novela
biográfica sobre Alberto Cedrón da escritora brasileira GIZELDA MORAIS onde a
autora reinventa a vida aventureira do artista, através das suas viagens pelo mundo, dos seus amores e dificuldades.
FELIZ AVENTURERO (2001) - Premio Especial do Jurado, União Brasileira dos Escritores, 2002.
ERAN EISEN: Fashion, Art Humour - Interview by EVA DEFESES
ERAN EISEN is a poet, artist, graphic designer, International model from Tel Aviv, Israel. As a model, he is best known for campaigns made for L'Oreal, El Corte Inglés, BMW, etc. In Israel, he founded an Image Consulting Company "Present You – Image & Branding Advisors”, that uses a personal, direct and unique approach in order to give each client tailor-made consulting in presentation, image and communication. This multifaceted Israeli published his first book of poems in 200º, “Between Us”, which tells in short and inspired verses his views on love and relations from a biographical point of view. The book is divided into 3 parts, each part referring to a different period of his life. He is currently working on a cultural project called “Positive Israel”, whose objective is to create a positive, realistic image of Israel, to facilitate the access to cultural and artistic aspects of nowadays Israel. www.eraneisen.com
Do you see fashion as a form of art? Yes, I do.
Dressing is a code of communication and as such it reflects our expression. Can you describe from an artistic point of view the
experience of haut-couture fashion shows? Many designers put together
magnificent shows which go far beyond exhibiting nice clothes, light, music and
special effects being carefully chosen to create surreal atmosphere that unites
several art forms in a unique, breathtaking experience. Haut-Couture is
defined as the artistic side of fashion. It is where the designer is able to
perform his real creativity with which he identifies himself. Putting on
haut-couture clothes is a unique experience. Everything feels in place!! It has
changed my perspective on clothes. It made me feel incredible inside, I'm
wearing a statement. What about Israeli fashion and designers? Israel hardly
has fashion because the climate does not allow it and since there is no demand
for it on a daily basis… To say the truth I'm not familiar with young designers
here. Personally I love Italian Design; Armani is my favourite because the classic design appeals to me the
most. How are fashion shows regarded in Israel and what
are the possibilities for young designers to study and evolve? There
is one school of Fashion Designers in Israel and each year they present their final creations
to the people in the industry. The shows are funny, creative, interesting and
exciting (I did myself a few). It is very hard for young designers to develop
here as the Israeli market is very small. In order to grow you must have a
strong sponsor to support you financially and strategically. The only ones that succeeded to do so were wedding-gown
designers or swimwear designers. In daily fashion
I can only see one young designer that has made it: Yaron Menikovsky. Do you think Israeli artists
and writers are known in Europe, are there difficulties in getting on the worldwide
stage? I believe that every
artist wants to exhibit his art beyond
the borders of his country. Once you have created a work of art it does
not belong to you any more, it has a life of its own. I don't see any difficulty
in being an Israeli artist and getting world recognition. There are some
Israeli artists that broke the Israeli wall. Yaakov Aggam and Kadishman,
painter and sculptor are known worldwide for many years. Efrayim Kishon, a
writer was famous in Germany and Austria. Ron Arad is very successful with his
chairs. Politically, there is always a chance that someone might make you
problems for being Jewish or Israeli. What about the art scene of
Tel Aviv (exhibitions, art shows, museum, galleries, art magazines)? In a
previous issue of Niram Art, we published an article about the Artist’s village
Ein Hod, really a unique way of living and producing Art. Israel has lots of artists.
The stress we live creates the urge of expressing ourselves in all forms of art. Tel-Aviv is the centre
of the activity for Art Galleries and I see,
as time goes by, more and more galleries opening. Personally,
I have learned that most artists have difficulties in
promoting themselves (marketing) but it is essential to brand
yourself as an artist as well if you want your art to be exposed and sold. I
agree, Ein Hod is a special place, I have been there many times and it always
seems to be expanding. You worked as a model for El
Corte Ingles (among many others) in Spain.
How would you describe the Spanish way of life and society as opposed to the
Israeli? There are some similarities
between the Israeli and Spanish people. They are
both very warm and "hugging"
and family-oriented. The Spanish have more "style" in
their daily behaviour. We are also both hot-blooded
and can get angry easily. The
"Siesta" part of the Spanish way of life should be adopted. On my
first day in Madrid I took a taxi. The driver almost ran over a young boy with
a scooter. He stopped the scoter in front of the Taxi, blocking us, took his
helmet off and without any hesitation broke the driver`s window. Coming then
from bombed Israel, made me feel like home. From your numerous contacts with Europeans, do you
think they have a pretty good idea about Israel or are they totally clueless? Personally, I
feel at home in Europe. I've been travelling for twenty years all over the
world, always keeping my Israeli identity. I was constantly requested to tell
people about Israel from my own perspective and felt it was my duty to do so.
My feeling is that: either you are an open-minded person that can have a global
view or you are not. Israel has been suffering from bad PR for 60 years. It is
our own responsibility to change it. My personal commitment is to build a
"Positive Image" of Israel. You can have a real idea about something
only once you have experienced it. Europeans that come here love the vitality, the
human warmth and the warm weather of Israel. The ones that haven't been here
are exposed to the Israel that is shown
in the news or TV programs or other sources of information and they are individually building their own Image of
Israel in their heads. What is the funniest or strangest thing that someone
asked you about Israel? Someone asked me
once if we travelled by camels here. That was funny for me. And here is a
symbolic joke: The teacher entered the class in the USA and told the kids she
had a question of a 100$ prize for them: "Who was the most important
person in Human History??" The first to answer was Joe: "George W.
Bush my teacher". The teacher said very nice Joe, really important person
but not the most important. The second to answer was Jenny: "Napoleon
Bonaparte" my teacher. The teacher said, yes he was very important, Jenny,
but not the most. The third to be answered was Mike: "Alexander
Mukdon" he screamed. The teacher said you are right Mike he was important
but not the most. Than Moishale raised his hand and said: "It was Jesus
Christ" my teacher. The teacher said Moishale you are right and you have
won the 100$. But Moishale, I must ask you something, you are Jewish, so how
can you say Jesus Christ was the most important person in Human History.
Moishale smiled and answer her: My teacher, in my heart I know it is Moses, but
business is business!! Dear Eran, thanks a lot for your patience.
Dedicated to
Anat & Ellaya
BETWEEN US by ERAN EISEN
Waking up When I've left You were sleeping When I walked You were dreaming When I came home You woke up Inside me San Francisco Sitting Angry In San Francisco Ten hours From touching You Passion To turn To crush To torn To bite To control You give Messages Morning… Almost noon, Four messages None from you I know it Love Three o’clock,
night In my bed The window is
open Hearing your
steps In a rhythm Only you create The key turns You come close Kisses me Whispers wait Undressing…
IOAN ES. POP
sunt
aproape douăzeci de ani de când dincolo a disparut. cu doar puţin înainte şi
încă-n timpul vieţii mele, dincolo era singurul lucru care exista cu adevărat,
singurul pentru care merita să trăieşti. dincolo ne ţinea loc de mâncare şi de
băutură, de căldura şi de adăpost, se zvoneau despre el lucruri grozave, lucra pe dinăuntrul nostru
cu putere şi făcea posibilă ziua care urma să vină, deşi aceasta era tot cea de
ieri, tot cea de mâine.
12
octombrie 1976 de
patru generaţii, în dosul casei noastre curge un
pârâu cu sânge întunecat. de
ani şi ani, tatăl meu îl acoperă cu paie şi frunze să
nu afle vecinii. şi tatal lui îl acoperea şi el cu paie şi frunze şi
poate că va fi rândul meu să-l acopăr curând, pentru
că nu-i bine să afle vecinii ce curge acolo. primăvara
ne facem şi noi că arăm şi semănam, ca
să pară că suntem în rând cu lumea. toamna
ne facem că strângem şi noi roade, ca
să semănam cu ceilalţi, să nu se bage de seamă, dar
de fapt nu facem decât să asteptăm, să pândim
cine vine la rând, unul din noi sigur
vine la rând. ne
petrecem ziua urându-l pe cel care va scăpa, deşi cine
scapă, scapă doar până la o dată următoare. în
timpul ăsta, pe pârâu se scurge o şuviţă de sânge
întunecat, îl acoperim de ani şi ani cu paie
şi frunze, nu-i
bine să afle vecinii ce curge acolo, trebuie
să părem şi noi în rând cu lumea. nu ştiu ce l-a apucat
pe tatăl meu să-njuge boii la car la
doişpe noaptea, să mă trezească şi să-mi spună hai. eu
după ce mor dorm somnuri lungi. unde, am zis, a
zis: la somcuţa mare. ce putea sa-l mâne pe el în
miez de noapte tocmai la somcuţa mare, la
atâta drum de satul nostru? şi de ce să nu ia autobuzul,
dimineaţa la şase, de ce să umblăm patru
ceasuri încolo, patru ceasuri încoace cu
mersul moale şi greoi al boilor noştri? dacă-i
pe-aşa, n-o să mă mai prindeţi acasă de-acum prea devreme, n-o
să mă trezesc în miez de noapte pentru o nebunie ca asta. şi-atunci
se apropie ea şi zice: scoală dragul
mamei, tatal tău tocmai
pleacă să te-aducă de la somcuţa, du-te
să-l ajuţi să te ridice, de
trei zile zaci acolo fără suflare. şi
abia de-au ajuns să ne dea de ştire astă seară, dragul
nostru.
CICLUL DE EXPOZITII “LIMBAJ FARA CUVINTE” de FABIANNI BELEMUSKI
Este foarte greu să
diferenţiezi în spectrul deosebit de
amplu al artei actuale, între arta care comunică un mesaj şi cea care nu
comunică decât frânturi de confuzii, pentru a mă exprima ca un bun prieten,
redactor de ziar. Este suficient
să aruncăm o privire neavizată asupra mulţimii de propuneri care ne
bulversează, începând cu Franz Ackermann, “mişcat” de schimbătoarele faţete ale
urbei secolului XXI, Ghada Amer, influenţată de relaţiile politice Occident –
lumea islamică şi Bogdan Ater, exponent, uneori, al artei utile şi trecând
peste Vanessa Beecroft, Glenn Brown şi Merlin Carpenter, care consideră ca
“pictura este o activitate fragilă, eşuată” pentru a înţelege că arta trebuie
“înteleasă” – scuzaţi cuvântul – nu ca definiţie finală ci ca subtilitate şi
intuiţie: ea este un punct de plecare, un stimul, o continuă întrebare. Am
putea “crede” arta pe cuvânt, am putea să o privim, să o admirăm, să o judecăm,
să o aruncam la coşul de gunoi al minţii noastre, am putea – şi ar trebui să o
facem – să fugim, realmente, de explicaţia prezentărilor, a operelor. Consider
că artiştii, pentru a putea supravieţui ca mistici ai existenţei, acolo, în
lumea artei, au dreptul la confuzie şi magie, măcar atâta timp cât trăiesc. Ii
vom diseca după moarte, dar le putem acorda privilegiul de a nu se face
înţeleşi. Ei preferă să fie intuiţie, inspiraţie, impresie. O dezvăluire
completă a operelor ar fi un sacrilegiu, ar fi puntea de legătură între
“băcanul” privitor şi artistul care inspiră gândul în băcan. Totuşi, unele
propuneri vorbesc despre demitificarea artei ca atare, aruncând-o de-a valma
peste omenire. Noi încă ne dorim, la fel ca Vanessa Beecroft, ca fiecare
prezentare să fie mai abstractă, mai incompresibilă, mai artificială, mai
lipsităde carne şi suflet. De aceea revista Niram Art, în numele contemplării
artei, va organiza începând cu 15 mai 2009, ciclul de expoziţii “Lenguaje sin
palabras” cu o durată de două luni. Vor fi prezentaţi patru artişti din
diferite medii ale Madridului şi operele lor, timp de două saptamani fiecare.
BOZ, ULTIMUL ASTRU de GEORGE ROCA
Mai zilele trecute, citind Ullyse, un
volum de însemnări critice ale lui George Călinescu (Editura pentru Literatură,
Bucureşti, 1967), am întâlnit la paginile 178-180 un eseu interesant având
titlul „Studiu depre Eminescu” datat 2 iulie 1933. În conţinutul acestuia,
autorul se referă la un nume foarte
cunoscut mie, Lucian Boz, om drag cu care am întreţinut, până nu de
mult, dezbateri literare şi relaţii amicale, aici la Sydney, în îndepărtata
Australie. Iată ce scrie Călinescu despre acesta la aceea vreme: „Am remarcat
nu de mult o broşură despre Eminescu a d-lui Lucian Boz. Am lăudat atunci
subtilitatea speculativă a lucrării, făcând rezerve asupra interpretării. Iată
acum un prilej să arătăm unde duce entuziasmul cabalistic aplicat la
Eminescu...” Eseul face în continuare o critica literară laudativă acestei
lucrări. Despre cine este vorba? Cine este acest om băgat în seamă chiar de
marele Călinescu? Să-l cunoaştem! În urmă cu trei ani, pe la sfârşitul lunii
martie, domnul Lucian Boz, considerat de mine ultimul astru al universului
cioranian (greşesc oare?) ne-a părăsit pentru întotdeauna. Merită să ne reîmprospătăm
memoria cu amintiri despre acest om excepţional. A fost prietenul apropiat a lui Eugene
Ionesco, Emil Cioran, Mircea Eliade, Ion Vinea, Ilarie Voronca, George
Calinescu, Ştefan Baciu, Emil Boldan, Constantin Noica, Nicolae Steinhardt,
Grigore Cugler şi a multor alte personalităţi ale literaturii române care au
strălucit în prima jumătate a secolul al XX. Împreună cu Gherasim Luca, Dolfi
Trost, Jules Perahim, Jacques Herold, Barbu Fundoianu, Paul Păun, Gellu Naum,
şi alţii, formează „al doilea val” al curentului suprarealist (1933-1951), din
primul făcând parte după cum se ştie, ca o tranziţie dinspre Dadaism, Tristan
Tzara, Hogo Ball, Emmy Hennings, Hans Arp, Marcel Iancu, Jules Iancu, Ion
Vinea, Ilarie Voronca, Saşa Pană, Jaques Costin, Poldi Chapier, Victor Brauner,
ş.a. Cu toate acestea André Breton, aşa-zisul întemeietor al Suprarealismului,
a susţinut întotdeauna că este inexact şi cronologic abuziv să se prezinte
acest curent ca o mişcare ieşită din Dadaism. De altfel, atât în revista pariziană Littérature (unde Breton publică, în
colaborare cu Phillipe Soupault, „Câmpurile magnetice”, primul text specific
suprarealist), cât şi în alte reviste, textele dadaiste alternează cu cele ale
noii orientări, ce avea să se numească apoi suprarealism. Sunt două mişcări
apropiate, având scriitori comuni. Posibil că suprarealismul, curent artistic
şi literar de avangardă care pune accent pe nu pe gândirea logică ci pe
iraţional şi inconştient, să-l fi marcat puternic pe Lucian Boz, deoarece
deseori în convorbirile avute cu domnia sa, îmi vorbea cu mândrie şi nostalgie
despre această grupare.
Double Expresso in Jerusalem by Bianca Marcovici
Bianca Marcovici, poeta israelita nacida en Rumanía nos encanta con un nuevo libro de poesías "Un expresso doble en Jerusalen", edición bilingüe, la traducción al hebreo realizado por Tomy Sigler. Para nuestro público judío, la revista Niram Art oferece uno de sus poemas en hebreo.
|
| Defeses Fine Arts PR Agency 2008 | |